VIH

View SlideShare presentation or Upload your own.

¿Como se detecta o virus?

O virus do VIH como calquer axente infeccioso, cando penetra no organismo é recoñecido como tal, causando unha resposta do sistema linfático e producindo anticorpos contra o virus.

Para detectar o virus existen probas de laboratorio,que son as seguintes:
Pruebas serológicas de cribado y confirmación.

-Probas de cribado: existen diferentes métodos para a realización de estas probas. Entre eles destacan as técnicas ELISA, probas de aglutinación e análisis, ou tamén denominadas, como análisis inmunoenzimático EIA.
-Probas de confirmación: estas teñen como fin verificar os resultados obtidos nas probas de cribado. El webtem-blot é unha de este tipo de probas , basada principalmente, na separación dos antíxenos do VIH e purificadas por centrifugación.

Unha vez realizadas as probas, pódese saber se unha persoa é seropositiva, é dicir, se está infectada polo virus. Sen embargo, a seropositividade non indica que se padeza o SIDA nin predice a evolución cara a enfermidade.
Todo suxeito seropositivo permanece infectado, probablemente, de por vida; por iso debe tomar precaucións que diminúan os riescos da evolución cara o SIDA e eviten que outras persoas se expoñan se contaxien polo virus.

Transmisión

VIAS DE TRANSMISIÓN SEXUAL: As prácticas sexuais con risco son aquelas en as que hai penetración (anal, vaginal ou oral) e polo menos unha das persoas está infectada. A posibilidade de que a infección transmítase pola vía sexual de home a muller é maior que ao contrario, sendo a proporción de 3 a 1.

VIA DE TRANSMISION PARENTERAL: O risco desta vía céntrase na poboación adicta a drogas ilegais por vía parenteral, ao compartir material contaminado.

VIA DE TRANSMISION PERINATAL Ou VERTICAL: Desde a nai infectada ao seu fillo/a durante o embarazo, o parto ou a lactancia.

¿É importante facerse a proba de VIH?

Estímase que en España viven entre 120.000 e 150.000 persoas con infección polo VIH e que aproximadamente un 25% delas todavía non foron diagnosticas.É importante facer a proba de VIH por esta razón, para eliminar a incertidume que te xenera non saber se es VIH positivo ou negativo, ademais está comprobado que canto antes comece o tratamento antirretroviral unha persoa que vive con VIH mellorará a sua calidade de vida.
Se o resultado é positivo, podes estar a tempo de mellorar a túa calidade de vida, aumentar a túa supervivencia e manterte san; polo contrario, se o resultado é negativo, podes prevenir ser infectado e así, eliminar situacións de risco tende relacións protexidas.

¿Quen debe facer a proba?

En España fanse máis dun millón de probas cada ano, pero non é suficiente. Estímase que entre 30.000 e 40.000 persoas están infectadas polo VIH e aínda non o saben, por iso, recoméndase facerse a proba a:
-Todas as mulleres embarazadas ou que pensen ter un/a fillo/a.
-Todas as persoas que padeceron algunha infección de transmisión
sexual, tuberculosis ou hepatitis.
-Se ten unha parella estable e quere deixar de usar o preservativo nas súas relacións sexuais.
-Todas as persoas que teñan calquera das seguintes prácticas de risco:
.Relacións sexuais con penetración (anal ou vaginal, e tamén oral se houbo eyaculación) sen preservativo cunha muller ou cun home con VIH,con diversas parellas ou simplemente cunha persoa de quen descoñecía se estaba infectada ou non.
-Se compartiu material para inllectarse drogas(xeringas,agullas,culleres,filtros...)

Prevención.

O virus do VIH pode trasmitirse por diferentes vías como:relacións sexuais,por vía sanguínea,ou de nai a fillo,para prevenir a súa transmisión deberíase:

A TRAVES DAS RELACIÓN SEXUAIS:
-Usar preservativo,xa que o contaxio prodúcese polo contacto de secrecións infectadas coa mucosa genital, rectal ou oral da outra persoa.
Tanto o home como a muller poden utilizalo,e antes de facelo deben mirar a súa fecha de caducidade e retiralo do seu envoltorio con cuidado de non deterioralo.
Aínda así o preservativo masculino é o unico considerado altamente eficaz e seguro para reducir o riesgo de este tipo de enfermedades,xa que as píldoras aticonceptivas,os implantes e os DIUs non protexen contra as enfermidades de transmisión sexual.

A TRAVES DA VÍA PARENTERAL
1.Abandonar as drogas ou na súa falta o seu uso por vía parenteral (inyectadas).
2.Se a pesar do risco de transmisión do VIH séguese sendo UDVP deberíase:
-Non compartir nunca os obxectos utilizados para preparar e inyectarse a droga.
-Utilizar agullas e jeringuillas desechables e na súa falta desinfectar as usadas.
3.Non recibir ningunha sesión de acupuntura nin realizarse ningún tatuaje se as condicións de esterilidad do material empregado ofrece poucas garantías.
4.Non utilizar obxectos de aseo persoal de persoas descoñecidas.
5.Non doar sangue se nos tres meses anteriores estívose exposto a un comportamento ou situación de risco.

A TRAVES DE VÍA PERINATAL
1.Debería desaconsellarse o embarazo se algún dos pais é seropositivo.
2.Deberíase solicitar a proba de detección en todos os embarazos especialmente cando os pais tiveron ou teñen comportamentos de risco.
3.O caso de estar embarazada e ser seropositiva pódese acoller aos suposto de interrupción voluntaria do embarazo (aborto).
4.Se malia todo decídese ter un fillo débese buscar consello e coidados médicos, e evitar a lactaína materna.Nos seguimientos que se lles realiza, contémplase a posibilidade de administrarlles fármacos especiais que diminúen o risco de infección polo VIH do seu futuro bebé á vez que fan que a súa infección non progrese durante o embarazo.Teñen a posibilidade de ademais realizar unha cesárea e de dar ao neno/a unha medicación que evite a infección.

¿Como se descubriu e cales foron os primeiros casos?

O virus foi descuberto e descrito en profundidade anos despois de que se describisen os primeiros casos de sida. É precisamente esta novidade unha das características que mellor identifican ao sida. Efectivamente, os primeiros casos se describiron entre a comunidade homosexual de San Francisco (Estados Unidos) a principios dos anos 80 cando se observaron varios casos de pacentes aqueixados dun tipo de neumonía moi rara ata esos momentos.
A enfermidade que desenvolvian estes suxetos era típica de pacentes inmunodeprimidos, é decir coas súas defensas moi baixas, algo que ata entón so veíase nos pacentes con cancro e outras patoloxías moi graves. ¿Por que entón había unha verdadeira epidemia entre xoves homosexuais aparentemente sans?
Comezó naquel momento unha búsqueda desenfrenada por identificar ao causante deste destrozo nos sistemas de defensa contra as infecións destos pacentes. Sen entrar polo momento en moito detalle sobre esta búsqueda, acabou identificándose a un virus como o responsable do cadro.
Este microorganismo, denominado dende entón VIH (Virus de Inmunodeficiencia Humana) era un axente novo que surxiu nas selvas do África tropical. Os científicos descubriron que, en realidade, tratabase dun virus típico dalgunhas especies de monos, aos que non lles producía a morte, pero que adaptarase a sobrevivir dentro deos seres humanos nos que sí desencadeaba unha enfermidade mortal que se denominou Síndrome de Inmunodeficiencia Adquirida (SIDA).

¿Que é o sida?

O sida (Síndrome de Inmunodeficiencia Adquirida) é unha enfermidade infecciosa producida por un virus. Este virus chámase VIH.É posible estar infectado có VIH , é dicir, ser portador do virus, e todavía non haber desenvolvido o SIDA. Dende o momento no que o virus ingresa no corpo ata que aparecen os síntomas pode pasar moito tempo, entre 10 e 12 anos, periodo que pode extenderse se se comenza un tratamento temprano.

O sida comeza a desenvolverse cando a infección dun ser humano polo VIH, pon en marcha un proceso de destrución de todo o sistema de defensas do individuo incapacitando ao organismo para defenderse das enfermidades provocadas por outros virus, bacterias, parásitos e fungos . Sen embargo, a destrución das defensas do pacente é lenta, tarda meses o años, pero inevitable.
O VIH ataca aos linfocitos T CD4, que son unhas das células máis importantes n o control das infecións y do desenvolvemento de tumores. Pouco a pouco vanse destruindo os linfocitos T CD4. A persoa comeza a mostrar os síntomas da enfermidade debido a que non hai suficiente número de linfocitos T CD4 para protexer o corpo de infecciones, das que unha persona sá deféndese sen problemas. Ao principio son infeccions sen importancia pero a medida que avanza a enfermidade a persoa infectada ten maior facilidade para desarrollar tumores malignos. O sida aumenta a partir deste momento a gran velocidade e acaba por consumir e matar ao enfermo.

Polo tanto podemos dicir que o sida caracterizase por un conxunto de enfermidades que aparecen a causa da infeción do VIH, que destrue as defensas e impide que o organismo reaccione ante as infeccions.

¿Que é o VIH?

O VIH (acrónimo de Virus de Inmunodeficiencia Humana) é o axente infeccioso determinante da Síndrome de Inmunodeficiencia Adquirida (SIDA). Segundo o Comité Internacional de Taxonomía de Virus (ICTV) o VIH inclúese no xénero Lentivirus, encadrado na subfamilia Orthoretrovirinae da familia Retroviridae. Pode ser detectado pola proba de VIH.

Foi descuberto e identificado como o axente da naciente epidemia de SIDA polo equipo de Luc Montagnier en Francia en 1983. O virión é esférico, dotado dunha envoltura e cunha cápside proteica.Caracterízase polo seu pequeno tamaño e por posuir unicamente ARN no seu material xenético,que debe copiarse provisionalmente a ADN para poder multiplicarse e integrarse no genoma da célula que infecta. Os antígenos proteicos da envoltura exterior axústanse de forma específica con proteínas da membrana das células infectables, especialmente dos linfocitos T4.

Estructura do traballo

-¿Que é o VIH?

-¿Que é o SIDA?

-¿Como se descubriu e cales foron os primeiros casos?

-¿Como se transmite?

-Prevención.

-¿Como se detecta la infección del VIH?

-¿É importante facerse a proba?

-¿Quen debe facela?